Muzikale rondvaart op de Moezel

Programma:

Dinsdag, 25 september 2012: vertrek per autocar naar Luxemburg

Woensdag, 26 september 2012: muzikale rondvaart op de Moezel

Donderdag, 27 september 2012: terugreis

Verblijf:

Twee nachten op basis van kamer met ontbijt in hotel Gruber te Steinheim ( in de nabijheid van Echter- nach, Luxemburg)

Kamers voorzien van alle comfort.

Avondeten in hotel mogelijk (dinsdag)

Prijzen per persoon in een tweepersoonskamer op basis van kamer met ontbijt:

Hotel: 80 € in een tweepersoonskamer, kamer met ontbijt

Autocar: 54 € ( inbegrepen: reis, fooi chauffeur )

Boottocht: 70 € ( inbegrepen: warm eten, concert )

Verzekering: 10 €

TOTAAL: 214 €

Prijzen per persoon in een eenpersoonskamer op basis van kamer met ontbijt:

Hotel: 120 € in een tweepersoonskamer, kamer met ontbijt

Autocar: 54 € ( inbegrepen: reis, fooi chauffeur )

Bootttocht: 70 € ( inbegrepen: warm eten, concert)

Verzekering: 10 €

TOTAAL: 254 €

Niet inbegrepen in de prijs:

- avondeten bij aankomst (dinsdag): 3-gangenmenu aan 20 € + drank in het hotel

- drank op het schip + andere persoonlijke uitgaven

Weetjes:

Autocar: Reizen De Durme uit Lokeren

Vertrekplaats: dinsdag, 25 september 2012 te Gentbrugge om 13.30 uur.

Terugreis: uur van vertrek af te spreken.

Schip: MS Prinses Marie-Astrid

Rondvaart: inschepen om 9.30 uur in Grevenmacher, vertrek van het schip om 10 uur. Terug om 17 uur.

Maaltijd op het schip: groentesoep / kalfsgebraad met champignonroomsaus / ijs prinses Marie-Astrid.

Vegetarisch alternatief als hoofdgerecht: spinazie ricotta tortellini in tomatensaus (op voorhand te melden)

Route: Grevenmacher - Stadtbredimus - Remich - Bech-Kleinmacher - het drielandenpunt Schengen, terugkeer langs dezelfde route en via Wasserbillig terug naar Grevenmacher

Concert op het schip: Rudy Giovannini.

Reservatie:

Van haute Christine   09 258 13 84

chris.vanhaute@skynet.be

N.B. : aantal plaatsen beperkt

Terug naar inhoud

Hoog daarboven, in de grijze (grauwe) rotsen van de Rosengarten, daar, waar op vandaag enkel nog een puinhelling overblijft, lag lang geleden de Rozentuin van koning Laurin.

Koning Laurin heerste over een uitgebreid dwergenvolk, dat daar in de bergen naar edelstenen en waardevolle ertsen zocht. Hij bezat een onderaards paleis uit fonkelend bergkristal. Zijn grootste plezier en zijn trots echter was de grote tuin vóór de ingang van zijn onderaardse kristalburcht. In die tuin bloeiden en geurden ontelbare sierlijke rozen. O wee echter hij die het waagde, al was het maar één van deze rozen te plukken; hem zou Laurin de linkerhand en de rechter voet afhakken! Er wachtte dezelfde straf voor iemand die de zijdedraden, waarmee de ganse rozentuin omspand was, stuk maakte.

In de strijd kon de dwergenkoning iedereen overwinnen, zelfs de dapperste krijger. Hij bezat niet alleen een tovergordel die hem de kracht en sterkte van 12 mannen gaf maar ook een geheimzinnige tovermuts die hem onzichtbaar maakte wanneer hij die opzette.                    

Hoe prachting ook de rozentuin en het paleis van de dwergenkoning waren, toch ontbrak hem iets: een bruid. En toen hij hoorde dat de koning aan de Etsch van plan was zijn mooie dochter, Similde, uit te huwelijken en daartoe een tornooi liet omroepen voor alle aanbidders die zich aanboden, verheugde koning Laurin zich en besloot mee te dingen naar Simildes hand.

Dag na dag verstreek maar er kwam geen bode van de koning aan de Etsch om ook Laurin uit te nodigen. Dat verdroot de dwergenkoning en zo besloot hij dan in het geheim aan deze „maifahrt“ (tornooi) deel te nemen waarbij hij zich met zijn tovermuts onzichtbaar maakte.

Op een grote weide voor het slot van de koning aan de Etsch vonden de kampspelen, waaraan de aanbidders van Similde deelnamen, plaats. Wie zich in deze kampen het best in vechten en paardrijden kon bewijzen  en dus de overwinnaar werd, aan hem wilde de koning aan de Etsch Similde als bruid geven.

Na zeven dagen strijden waren uiteindelijk de twee kampers bekend. Zij zouden in de beslissende strijd uitmaken aan wie de mooie Similde als gemalin toegewezen werd. De ene was Hartwig, hij voerde een lelie in zijn schild; de andere Wittich met als wapenschild een slang.

De strijd tussen beide dappere strijders duurde lang en de kansen wisselden voortdurend… En langzaam begon de zon onder te gaan; bij zonsondergang zou de strijd beëindigd worden. Maar, nog vóór de koning het teken had kunnen geven om de strijd te staken en één van beide dapperen als overwinnaar wou uitroepen, onstond er rumoer onder de toeschouwers. Stemmen schreeuwden door elkaar: „Similde is verdwenen! Similde is ontvoerd!”

Toen de verdwijning van de koningsdochter opgemerkt werd, had Laurin met Similde reeds een grote voorsprong. Hij kon niet meer ingehaald worden. Doordat hij zijn tovermuts opgezet had werden niet alleen hij maar ook zijn paard en de koningsdochter onzichtbaar

Laurin had in het geheim de kampspelen bijgewoond. De koningsdochter, dat lieflijke wezentje met het mooie gelaat, had hem meer en meer bekoord. Uiteindelijk besloot hij de afloop van de strijd niet af te wachten. Voordat Similde aan één van beide kampers toegewezen zou worden roofde hij haar en ontvoerde haar naar zijn rotsenrijk.

Hartwig en Wittich besloten om deze smaad niet te aanvaarden. Zij waren vastbesloten om Similde uit de handen van de dwergenkoning Laurin, want het stond vast dat enkel hij haar geroofd kon hebben, te redden.

Zij beseften dat dit een risicovolle onderneming zou worden, Laurin had immers de twaalf-mannengordel en zijn tovermuts. Bovendien had hij vele duizenden dwergen die hun koning zouden verdedigen.

Zo kwam het dat zij zich tot de grote, beroemde vorst Dietrich von Bern wendden. Zij verzochten hem om hulp. Hij stemde hiermee in hoewel zijn wapenmeester Hildebrand waarschuwde voor de geheime krachten van de dwergenkoning.

Dietrich von Bern, Hildebrand, Hartwig, Wittich, Wolfhart en nog andere dappere strijders maakten zich reisvaardig voor de reis naar de rotsburcht van de dwergenvorst. Toen ze uiteindelijk bij de prachtige rozentuin van koning Laurin aankwamen verbaasden zij zich over de onnoemelijke bloemenpracht. Dietrich en zijn gezellen besloten om de zachte zijdedraden niet te doorbreken. Zij zouden Laurin hierheen roepen en met hem in der minne onderhandelen om Similde terug te geven.

Doch de ridder met de slang in zijn schild, Wittich, sprong ongeduldig voorwaarts en scheurde de zijdedraden en vertrapte de nabije rozen.

Onmiddellijk kwam koning Laurin aangereden op zijn schimmel, een kleine gouden kroon op zijn hoofd en in zijn hand een glanzend zwaard. Hij eiste de gebruikelijke straf: Wittichs rechtervoet en linkerhand. Toen Wittich de kleine ruiter zag bespotte hij hem en zei: „Kom maar hier dwergje, ik neem je bij je voeten en zwier je over de rotswand.”

Vóór hij echter zijn voornemen had kunnen uitvoeren had Laurin, die de twaalfmannengordel droeg, hem overweldigd. Hij zou hem onmiddellijk de hand en voet afhakken. Dietrich von Bern kon dat echter niet laten gebeuren. Hij sprong op Laurin af om hem te verhinderen die vreselijke straf te voltrekken.

Laurin weerde de aanval van Dietrich af. Zo gingen beide koningen de tweestrijd aan, de kleine vorst van het dwergenrijk en de reusachtige ridder uit Bern.

Met alle twaalfmannenkracht die zijn tovergordel hem gaf hakte de dwergenkoning in op de Berner en verwondde hem meermaals. Dat hitste de sterke Berner zodanig op dat ook hij Laurin met zijn zwaardslagen niet meer ontzag.

Beide koningen vochten kranig verder. De begeleiders van Dietrich verwonderden zich over de kracht en de behendigheid van de kleine vorst, die zich niet liet verslaan door Dietrich.

Toen zette Laurin zijn tovermuts op en werd onzichtbaar! Daardoor was hij in het voordeel en trof zijn tegenstander met iedere stoot. Dietrich echter kon enkel nog blindelings rondom zich slaan.

Toen riep Hildebrand, de oude wapenmeester: „Scheur zijn gordel.” Dit was echter eenvoudiger gezegd dan gedaan. Dietrich kon namelijk de dwergenkoning niet zien en dus ook niet grijpen. Dan kwam Hildebrand op de reddende gedachte: „Let op de bewegingen van het gras, dan kun je zien waar de dwerg staat!”

Toen Dietrich von Bern dat deed, kon hij zien waar Laurin precies stond en spoedde zich daar naartoe. Hij pakte hem om zijn middel en brak de gordel. De gordel viel neer en Hildebrand nam hem weg.

Nu was de kamp vlug beslist. De dwergen begonnen te huilen toen ze zagen dat hun koning overwonnen was door de kracht van de Berner. Deze nam hem ook de tovermuts en alle wapens af.

Voordat Dietrich en zijn begeleiders konden beslissen wat ze met de overwonnen dwergenkoning zouden aanvangen, opende zich in de rotsen een deur die niemand voordien opgemerkt had. Similde trad naar buiten, gevolgd door een ganse schare bedienden.  Zij bedankte Dietrich en de andere heren voor haar bevrijding. Zij wees er echter ook op dat Laurin haar steeds goed en als een koningin behandeld had. Ze vroeg de mannen daarom niet boos te zijn en Laurin niet verder te bestrijden maar met hem vrede en vriendschap te sluiten.

Dit betoog beviel de sterke Dietrich en hij reikte Laurin de hand om vrede te sluiten. Laurin nam de hand en nodigde Dietrich en al zijn makkers uit in zijn onderaardse rotsenslot.  „Ik wil jullie mijn schatten tonen en jullie goed onthalen.”

De strijdgenoten namen de uitnodiging aan en betraden de holle berg. Ze verwonderden zich als ze de rijke schatten van de dwergenvorst zagen! Uiteindelijk bereikten zij een grote zaal waar Laurin en zijn gasten aan een rijkgedekte tafel aanschoven.

Toen werden ze door de dwergen hartelijk onthaald en met gezang en spel opgevrolijkt. Doch na einige tijd, toen zij iets dergelijks niet meer verwachtten, werden de strijders door de dwergen overvallen. Ze werden geketend, in een stevig gewelf gesleept en daar  opgesloten.

Dietrich en zijn begeleiders waren verbolgen en ze zworen de sluwe dwergenkoning wraak. De toorn gaf de Berner dubbele kracht en zo gelukte het hem uiteindelijk de ketens te verbreken en zichzelf met zijn gezellen te bevrijden. Ze versplinterden de deuren van hun gevangenis, overrompelden de aanstormende dwergen en namen uiteindelijk ook koning Laurin gevangen.

Hartwig, de ridder met de lelie, bracht Similde uit de berg, haalde zijn paard, zette de koningsdochter vóór zich in het zadel en reed met haar huiswaarts naar de burcht van haar vader, de koning aan de Etsch. Deze was zo blij met de terugkeer van zijn ontvoerde dochter en ging beiden, die hand in hand op hem toetraden, tegemoet en verloofdde hen.

Dietrich en de andere dapperen reden terug naar Bern. Maar de verraderlijke dwergenkoning, die zijn erewoord gebroken had, namen ze mee om hem aan het hof te Bern gevangen te houden.

Hij zou nooit meer zijn rotsenburcht zien. Toen hij, geketend als gevangene zijn rotsenburcht moest verlaten, sprak hij: „Deze rozen hebben mij verraden. Hadden de tegenstanders niet de rozen gezien dan waren ze niet op mijn berg gekomen!” Hij vervloekte de ganse rozentuin en de rozen en sprak een toverban over ze uit. Niemand zou ze voortaan nog kunnen zien, noch bij dag noch nacht. Dan verliet Laurin met verbitterd hart zijn rotsenrijk en trok met de dapperen naar Bern om daar zijn verdere leven als gevangene te slijten.

Hij had echter bij zijn vloek de schemering vergeten! En zo komt het dat de betoverde rozentuin nog dikwijls in de zonsondergang zijn rozenpracht toont en dat de ganse berg telkens opnieuw zijn rozenglans uitstraalt en zo de herinnering bewaart aan de ongelukkige koning Laurin en zijn rozentuin. 

Met dank aan de heer Johan Duyck                                                                                            Terug naar inhoud

Hoch oben in den grauen Felsen des Rosengartens, dort, wo sich heute nur mehr eine öde Geröllhalde, das “Gartl”, ausbreitet, lag einst König Laurins Rosengarten.

König Laurin war der Herrscher über ein zahlreiches Zwergenvolk, das dort in den Bergen nach edlem Gestein und wertvollen Erzen suchte, und besaß einen unterirdischen Palast aus funkelndem Bergkristall. Seine besondere Freude und sein Stolz aber war der große Garten vor dem Eingang zu seiner unterirdischen Kristallburg, in dem unzählige edle Rosen blühten und dufteten. Wehe aber dem, der es gewagt hätte, auch nur eine dieser Rosen zu pflücken: ihm hätte Laurin die linke Hand und den rechten Fuß genommen! Dieselbe Strafe wäre auch dem widerfahren, der den Seidenfaden zerrissen hätte, der den ganzen Rosengarten anstatt eines Zaunes umspannte.

Im Kampfe vermochte es der Zwergenkönig mit jedermann, auch dem stärksten Recken, aufzunehmen. Denn er besaß nicht nur einen Zaubergürtel, der ihm die Kraft und Stärke von zwölf Männern verlieh, sondern auch eine geheimnisvolle Tarnkappe, die ihn unsichtbar machte, wenn er sie aufsetzte.

So herrlich nun Garten und Palast des Zwergenkönigs auch gewesen sind, so fehlte ihm doch eines: eine Braut. Und als er darum hörte, daß der König an der Etsch gedenke, seine schöne Tochter Similde zu verheiraten, und eine Maifahrt ausrufen ließ, zu der sich alle Freier einfinden sollten, da freute sich Laurin und beschloß, die Einladung des Königs an der Etsch anzunehmen und auch um Similde zu werben.

Doch Tag um Tag verstrich, ohne daß ein Bote des Königs an der Etsch zu Laurin kam, um auch ihm die Einladung zu der großen Maifahrt zu überbringen. Das verdroß den Zwergenkönig, und so beschloß er denn, an dieser Maifahrt nur im geheimen teilzunehmen - indem er sich nämlich durch seine Tarnkappe unsichtbar machte.

Auf einem großen Rasenplatz vor dem Schloß des Königs an der Etsch fanden die Kampfspiele statt, an denen sich die Freier um Similde zu beteiligen hatten. Wer sich in diesen Wettspielen am meisten im Fechten und Reiten bewährt haben würde und also zuletzt als Sieger hervorging, dem wollte der König an der Etsch Similde als Maibraut anvermählen.

Sieben Tage lang dauerten die Kampfspiele, dann waren endlich die beiden Recken ermittelt, die in einem abschließenden und alles entscheidenden Wettspiel um die Hand der schönen Similde kämpfen sollten. Es waren dies Hartwig, der in seinem Schilde eine Lilie führte, und Wittich, der eine Schlange als Erkennungszeichen hatte.

Lange wogte der Kampf zwischen den beiden tapferen Recken hin und her, und es nahte schon der Sonnenuntergang, wo der Wettkampf beendet werden sollte. Doch ehe der König das Zeichen zum Aufhören geben und einen der beiden Recken zum Sieger erklären konnte, entstand auf einmal Lärm, und Stimmen schrien durcheinander: Similde ist verschwunden! Similde ist geraubt worden!

Aber als das Verschwinden der Königstochter bemerkt wurde, ritt Laurin mit Similde schon davon und konnte nicht mehr aufgehalten werden, zumal er seine Tarnkappe aufhatte und darum nicht nur er selbst, sondern auch sein Pferd und die geraubte Königstochter unsichtbar waren!

Laurin hatte im geheimen den Kampfspielen beigewohnt, und das holde Wesen der schönen Königstochter und ihr liebliches Antlitz hatten ihn je länger, desto mehr so gefangen, daß er endlich beschloß, den Ausgang des Kampfes nicht abzuwarten, wo Similde dem einen von beiden anvermählt würde, sondern die schöne Braut zu rauben und sie in sein Felsenreich zu entführen.

Hartwig und Wittich aber beschlossen, diese Schmach nicht hinzunehmen und dem Zwergenkönig Laurin - denn nur dieser konnte Similde geraubt haben, das wußte man sogleich - die entführte Königstochter wieder abzunehmen.

Doch sie wußten wohl, daß dies ein schweres Unterfangen sein werde, besaß ja Laurin einen Zwölfmännergürtel und eine Tarn- oder Nebelkappe und überdies viele tausend Zwerge, die gewiß für ihren König zu kämpfen bereit waren.

Und so wandten sie sich an den großen und berühmten Fürsten Dietrich von Bern und baten ihn um seine Hilfe. Dieser sagte zu, wie wohl sein alter Waffenmeister Hildebrand ihn warnte und auf die geheimnisvollen Kräfte des Zwergenkönigs hinwies.

So machten sie sich denn auf die Reise nach der Felsenburg des Zwergenfürsten: Dietrich von Bern, Hildebrand, Hartwig und Wittich, Wolfhart und noch andere tapfere Recken.

Als sie endlich vor dem herrlichen Rosengarten des Königs Laurin ankamen und die Fülle dieser Blütenpracht gewahrten, da staunten Dietrich und seine Gefährten - und sie beschlossen, den zarten Seidenfaden nicht zu zerreißen und den König herbeizurufen, um mit ihm gütlich zu unterhandeln, daß er ihnen Similde herausgeben solle, die er geraubt hatte.

Doch Wittich, der Ritter mit der Schlange im Schilde, sprang, von Ungeduld gepackt, vorwärts, zerriß den Seidenfaden und zertrat die nächsten Rosen.

Da ritt schon König Laurin auf seinem Schimmelpferdchen daher, eine kleine goldene Krone auf dem Haupte und ein glänzendes Schwert in der Rechten, kam auf Wittich zu und forderte seine Hand und seinen Fuß. Doch Wittich höhnte nur, als er den kleinen Reiter sah, und sagte: “Komm nur her, Zwerglein, ich nehme dich gleich bei den Füßen und werfe dich an die Felsenwand!”

Aber ehe er sich’s versah, hatte ihn Laurin, der den Zwölfmännergürtel trug, überwältigt und wollte ihm also gleich Hand und Fuß abhacken! Dies aber konnte Dietrich von Bern nicht zulassen und eilte darum auf Laurin zu, um ihn an der Ausführung dieser furchtbaren Strafe zu hindern.

Laurin aber stieß Dietrich weg. So nahmen die beiden Könige den Zweikampf auf - der kleine Fürst des Zwergenreiches und der hünenhafte Recke aus Bern!

Mit der ganzen Zwölfmännerkraft, die ihm sein Zaubergürtel verlieh, hieb der Zwergenkönig auf den Berner ein und verwundete ihn mehrmals. Dies reizte den starken Berner, und er begann auch Laurin mit seinen Schwertstreichen nicht mehr zu schonen.

So kämpften die beiden Könige eine Weile wacker miteinander, und die Begleiter Dietrichs staunten über die Kraft und Behendigkeit des kleinen Fürsten, der sich von Dietrich nicht überwinden lassen wollte.

Da aber setzte sich Laurin auf einmal die Tarnkappe auf und war nun unsichtbar geworden! Damit war er im Vorteil: Er traf seinen Gegner mit jedem Hiebe, Dietrich von Bern aber konnte nur mehr blindlings um sich schlagen.

Da rief Hildebrand, der alte Waffenmeister: “Zerreiß ihm den Gürtel!” Dies aber war leichter gesagt als getan, denn Dietrich konnte ja den Zwergenkönig nicht sehen und also ergreifen. Da kam Hildebrand der rettende Gedanke: “Achte auf die Bewegungen des Grases, dann wirst du sehen, wo der Zwerg steht!”

Als Dietrich von Bern dies tat, konnte er sehen, wo Laurin gerade stand, er eilte auf ihn zu, packte ihn um die Mitte und zerbrach ihm den Gürtel. Dieser fiel zu Boden und Hildebrand nahm ihn an sich.

Nun war der Kampf rasch entschieden, und die Zwerge begannen zu heulen, als sie ihren König besiegt und in der Gewalt des Berners sahen, der ihm auch die Tarnkappe und alle Waffen abnahm.

Ehe aber Dietrich und seine Begleiter beschließen konnten, was mit dem besiegten Zwergenkönig zu geschehen habe, da öffnete sich im Felsen ein Tor, das vorher niemand bemerkt hatte, und Similde trat heraus mit einer Schar von Dienerinnen. Sie dankte Dietrich und den anderen Herren für ihre Befreiung, bemerkte aber auch zugleich, daß Laurin sie immer gut behandelt und wie eine Königin geehrt habe. Die Herren sollten ihm darum nicht gram sein und ihn nicht weiter befehden, sondern mit ihm Frieden und Freundschaft schließen.

Diese Rede gefiel dem starken Dietrich, und er reichte Laurin die Hand zum Frieden. Laurin nahm die Hand an und lud Dietrich und alle seine Begleiter in sein unterirdisches Felsenschloß: “Ich will euch meine Schätze zeigen und euch wohl bewirten.”

Die Recken nahmen die Einladung an und betraten den hohlen Berg. Wie staunten sie, als sie die reichen Schätze des Zwergenfürsten sahen! Endlich gelangten sie in einen großen Saal, wo sich Laurin mit seinen Gästen an einer reich geschmückten Tafel zum Mahle niederließ.

Da wurden sie nun von den Zwergen aufs beste bewirtet und mit Gesang und Spiel erfreut. Doch zu vorgerückter Stunde, als sie sich etwas Derartiges nicht mehr erwarteten, wurden die Recken plötzlich von den Zwergen überfallen, in Ketten gelegt und in ein festes Gewölbe geschleppt und dort eingeschlossen.

Dieser Verrat ergrimmte Dietrich und seine Begleiter, und sie schworen dem hinterlistigen Zwergenkönig Rache. Der Zorn gab dem Berner doppelte Kräfte, und so gelang es ihm endlich, die Ketten zu zerreißen und sich und seine Gefährten zu befreien. Sie zerbrachen die Türen ihres Gefängnisses, überwanden die anstürmenden Zwerge und nahmen endlich auch den König Laurin gefangen.

Hartwig, der Ritter mit der Lilie, brachte Similde aus dem Berg, holte sein Roß herbei, setzte die Königstochter zu sich in den Sattel und ritt mit ihr heimzu, zur Burg ihres Vaters, des Königs an der Etsch. Dieser freute sich über die Rückkehr seiner entführten Tochter und ging den beiden, die da Hand in Hand auf ihn zukamen, entgegen und vermählte sie.

Dietrich und die anderen Recken aber ritten wieder nach Bern zurück. Doch den heimtückischen Zwergenkönig, der sein Friedenswort gebrochen hatte, nahmen sie mit, um ihn am Hof zu Bern gefangenzuhalten.

Er sollte nie wieder seine Felsenburg sehen können. Als er, gekettet und als Gefangener, sein Felsenreich verlassen mußte, da sprach er: “Diese Rosen haben mich verraten; hätten die Recken nicht die Rosen gesehen, so wären sie nie auf meinen Berg gekommen!” Und er verfluchte den ganzen Rosengarten und die Rosen und sprach einen Zauberbann über sie, daß sie fortan keiner mehr sehen solle, weder bei Tag noch bei Nacht. Dann verließ Laurin bitteren Herzens sein Felsenreich und zog mit den Recken nach Bern, um dort sein Leben als Gefangener zu beschließen.

Doch er hatte bei seinem Fluche die Dämmerung vergessen! Und so kommt es, daß der verzauberte Rosengarten noch oft in der Dämmerung seine Rosenpracht zeigt und daß der ganze Berg über und über im Rosenschimmer erstrahlt und so die Erinnerung wachhält, an den unglücklichen König Laurin und seinen Rosengarten.                Terug naar inhoud